"Σαν να μην πέρασε μια μέρα" θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος του συγκεκριμένου θέματος.
2 χρόνια και 2 μήνες περίπου πέρασαν από την πρώτη εξόρμηση της Cyberότσαρκας που πραγματοποιήθηκε στον Νομό Καστοριάς και συγκεκριμένα ανάμεσα στα χωριά Σπήλιος και Άγιος Ηλίας στην μονή του Αγίου Αθανασίου.
Όταν είδα τις φωτογραφίες για πρώτη φορά (δυστυχώς δεν ήμουν εκεί) κάτι με "τσιμπούσε" μέσα μου για περιπέτεια.
Προσωπικά, δεν περίμενα να φτάσουμε εδώ που είμαστε τώρα.

Αυτή την στιγμή η Cybeότσαρκα έχει 45 εξορμήσεις στην σελίδα και πολλές ακόμα που θα τις δούμε σύντομα online.

ΕΔΩ μπορείτε να δείτε όλες τις εξορμήσεις που έχουν "ανέβει" στην σελίδα.

Μέσα στο καλοκαίρι ο κύριος Βασίλειος Δ. Δημόπουλος κυκλοφόρησε ένα ενδιαφέρον βιβλίο με τίτλο "Τα καστανοχώρια Σπήλιος και Κερασώνα Καστοριάς και το μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου".
Ο κύριος Δημόπουλος,σχολικός σύμβουλος με καταγωγή από τον Σπήλιο, ύστερα από πολύ κόπο κατόρθωσε να καταγράψει το υλικό που συγκέντρωνε δεκάδες χρόνια. Στο βιβλίο αυτό ο κύριος Βασίλης παρουσιάζει την ιστορική πορεία και εξέλιξη των δύο χωριών, Σπήλιου και Κερασώνας, καθώς και του μοναστηριού του Αγίου Αθανασίου Ζηκόβιστας, τις ασχολίες των κατοίκων, τον κοινωνικό βίο, την εκπαίδευση των κατοίκων από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας μέχρι σήμερα, την προσφορά τους στους αγώνες για την πατρίδα, τα ειδυλλιακά τοπία και τέλος τα εκκλησιαστικά μνημεία.
Για πολλά χρόνια έψαχνε στα ερείπια και στα χαλάσματα παλιών εκκλησιαστικών μνημείων των δυο χωριών καταγράφοντας τις ιστορικές ενθυμήσεις που βρίσκονται στα φύλλα των εκκλησιαστικών βιβλίων.
Ένα από αυτά τα μνημεία είναι και η μονή του Αγίου Αθανασίου, η επίσκεψη στον οποίο εγκαινίασε και τη Cyberότσαρκα. Στο βιβλίο υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία για τη μονή, μερικά από τα οποία ήδη έχουν αναρτηθεί στο αντίστοιχο θέμα για τη μονή. Εκείνο που δεν ήξερα είναι ότι η μονή του Αγίου Αθανασίου Ζηκόβιστας ανακηρύχτηκε το 1976 από το Υπουργείο Πολιτισμού και Επιστημών ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο, μια πράξη απολύτως αναμενόμενη αν αναλογιστεί κανείς την προσφορά του μοναστηριού τόσο στα χρόνια του πολέμου όσο και αργότερα.



Κλείνοντας προτείνω να οργανώσουμε μια νέα τσάρκα στην περιοχή καθώς υπάρχουν πολλοί αξιομνημόνευτοι ναοί και εξωκλήσια, τα ερείπια των οποίων σώζονται μέχρι σήμερα.

Υ.Γ.Ευτυχώς που ακόμα και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι σαν τον κύριο Βασίλη που αφιερώνουν κομμάτια από τη ζωή τους για την ανάδειξη του τόπου τους.

Πολύ ωραίο κείμενο GreenEyes.
Επίσης η ιδέα σου για μια βόλτα ξανά στα χωριά εκεί πάνω μιας και στον Άγιο Αθανάσιο δεν έχω πάει ακόμα.
Εφόσον υπάρχουν ερείπια από πολλούς ναούς που δεν έχουμε δει καλό θα ήταν να τους βρούμε.

Παιδιά, άκουσα ότι ο Δήμος σκέφτεται να δώσει κάποια χρήματα ώστε να αξιοποιηθεί το μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου και να προβληθούν περισσότερο τα χωριά Σπήλιος και Άγιος Ηλίας. Έχει κανείς καμία παραπάνω πληροφορία;

Αν δεν κάνω λάθος αυτό είχε ακουστεί και παλιότερα.
Βλέπε το βίντεο με το Μένουμε Ελλάδα που είχαμε πάει εκεί.

Είναι απορίας άξιον που έπρεπε να περάσουν σχεδόν δυόμιση χρόνια από τότε εκπέμπει στο διαδίκτυο η Cyberότσαρκα, για να δημοσιεύσω κάτι εδώ μέσα για την εξόρμηση στον Άγιο Αθανάσιο, στην οποία ήμουνα παρών μαζί με δύο φίλους.
Πιάστηκα αδιάβαστος παρόλο που εδώ και αρκετό καιρό, σας κάνω κήρυγμα για τη συμμετοχή στη σελίδα, όταν εγώ ο ίδιος δεν είχα γράψει μέχρι σήμερα δυο πραγματάκια για εκείνη την πρώτη εξόρμηση που έμελλε να είναι «η αρχή του κακού»...
Παράλληλα, είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που σε λίγες ημέρες θα συμπληρωθεί μία ολόκληρη Ολυμπιάδα από την ημέρα που γεννήθηκε η Cyberότσαρκα. Τέσσερα χρόνια γεμάτα με περισσότερες από εκατό τόσες εξορμήσεις, τέσσερα χρόνια γεμάτα εικόνες και ασυνήθιστα όμορφες εμπειρίες.
Πολλά άλλαξαν μέχρι σήμερα από εκείνη την πρώτη χαλαρή τσάρκα του 2007, το βασικό συστατικό όμως παρέμεινε το ίδιο. Ο αυθορμητισμός και η δίψα για κάτι το ξεχωριστό, παρέμειναν και παραμένουν στα ίδια υψηλά επίπεδα.
Μπορώ επίσης να είμαι περήφανος που είμαι ο πατέρας όλης αυτής της προσπάθειας...
Και δηλώνω περήφανος διότι όλη αυτή η προσπάθεια έχει διάρκεια και αποκλίνει σταθερά από τη σαβούρα του διαδικτύου που έχει πλημμυρίσει τις οθόνες μας. Η λέξη αντίσταση θα μπορούσε να τη χαρακτηρίσει αλλά οι επαναστάσεις δεν γίνονται με πληκτρολόγια στα χέρια, αν και συνεχώς τους τελευταίους μήνες, προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο και μέχρι κάποιο βαθμό τα έχουν καταφέρει. Αρκετοί είναι αυτοί που έχουν πειστεί και νομίζουν ότι θα αλλάξουν τον κόσμο, καθισμένοι αναπαυτικά στην καρέκλα του γραφείου τους, απολαμβάνοντας το ζεστό καφεδάκι τους...

Τέλος πάντων... Ξέφυγα πάλι. Επιστρέφω εκεί απ’ όπου άρχισα*.
Για να "τιμήσω" λοιπόν την επερχόμενη επέτειο και τα γενέθλια της σελίδας, δημοσιεύω σήμερα την πρώτη φωτογραφία που τραβήξαμε, σε εκείνη την πρώτη μας εξόρμηση, τον Ιούνιο του 2007...


Στην φωτογραφία απεικονίζεται το μαρτύριο της σταύρωσης του Αγίου Πέτρου όπως έχει αγιογραφηθεί στην μονή του Αγίου Αθανασίου Ζηκοβίστης. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική ιστορία και παράδοση ο Απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε το 64 μ.Χ. στην κορυφή του λόφου του Βατικανού. Λίγο πριν τη σταύρωσή του παρακάλεσε τους δημίους του να τον σταυρώσουν ανάποδα διότι δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να σταυρωθεί όπως ο Χριστός.

ΥΓ1. Για την ονοματοδοσία της Cyberότσαρκας και τον Νονό αυτής, ερίζουν ακόμη και σήμερα δύο άνθρωποι. Ένας παρ’ ολίγον εξορμηστής κι ένας εν ενεργεία. Την απάντηση δεν την γνωρίζω ούτε κι εγώ και δεν καίγομαι να την μάθω.

* ΥΓ2. Όλοι επιστρέφουνε κάποτε σε μία πατρίδα, μάγκες μου. Και πατρίδες υπάρχουν ακόμη και στο διαδίκτυο...

Ας τα πάρουμε με τη σειρά, και ας ακολουθήσουμε λιγάκι το σκεπτικό του garavela: το τόπικ έχει δύο βασικά σκέλη, το συναισθηματικό (είναι η πρώτη τσάρκα) και το πρακτικό (το αντικείμενο το οποίο παρουσιάζει).
Με βολεύει λιγάκι να το πάω στο συναισθημά μιας που μετά από μήνες επανέρχομαι στο γράψιμο, συνδυάζω όμως την πληροφορία-λιθαράκι, μιας που αυτή ήταν η αφορμή για να κάνω εδώ το πρώτο μου ποστ...
Η πληροφορία είναι πως το μοναστήρι όχι απλά συντηρείται και είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από την τελευταία φορά που το επισκεφθήκαμε με το συνεργείο της ΕΡΤ (Μάιος 2010), αλλά μάλιστα απέκτησε απέκτησε ζωή! Μία νεαρή μοναχή βρήκε το κουράγιο και αποφάσισε να μείνει μόνη της στο πάλαι ποτέ ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου. Αξιοσημείωτο και αναπάντεχο το σίγουρα θετικό αυτό γεγονός...

Πάμε στα του συναισθήματος λοιπόν: Τέσσερα και πλέον χρόνια από την πρώτη cyberότσαρκα, τέσσερα χρόνια από τις πρώτες μαζώξεις, ανταλλαγές φωτογραφιών, κυριακάτικων ξυπνημάτων..
Θα θέσω όμως ένα ερώτημα το οποίο απευθύνω και στον ίδιο μου τον εαυτό. Τι είναι αυτό που μας κρατάει έτσι; Είναι το αντικέιμενο; Είναι οι τοποθεσίες; Είναι τα πρόσωπα; Είναι κάποιο έμμεσο χρηματικό ή μη κέρδος;
Θέλω να πω δηλαδή... Αν δεν είμασταν στο Άργος Ορεστικό και είμασταν πχ στην Καλαμάτα, αν δεν ήμουν ο Τούλιας και ήμουν ο Δημητριάδης και ο Γκαραβέλας ήταν Δημητρός, αν δεν τρέχαμε στα βουνά και είχαμε ως χόμπι το πλέξιμο, αν δε μας έπαιζε ποτέ ο ΣΚΑΪ και μας έπαιζε το Τραλαλά, θα ήμασταν σήμερα εδώ να συζητάμε;
Όλα είναι θέμα ισορροπίας, υγειούς λειτουργίας και αγνού κινήτρου. Η cyberότσαρκα τα έχει και με το παραπάνω γι'αυτό και όχι 4, αλλά 40 χρόνια να περάσουν πάλι εδώ θα τα λέμε. Οι ίδιοι θα μας διαβάζουν πάλι (άντε και τα παιδιά τους το πολύ-πολύ), αλλά με την ίδια όρεξη θα γράφουμε!

Μόλις γύρισα από τη μονή του Αγίου Αθανασίου και ήθελα να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σας, μιας και αποτελεί την πρώτη cyberotsarka. Πλέον, το μοναστήρι φιλοξενεί όχι μία αλλά δύο νεαρές μονανές και έναν μοναχό, οι οποίοι δουλεύουν πυρετωδώς για να αναστηλώσουν το μοναστήρι. Υπό τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου καφέ, μοιράστηκαν μαζί μας τις σκέψεις τους για το μοναστήρι αλλά και για τη ζωή τους πριν ακολουθήσουν το δρόμο του Θεού, δυστυχώς όμως ο χρόνος τους ήταν περιορισμένος, λόγω των εργασιών που γίνονται στο χώρο της μονής.
Πριν λίγο καιρό, είχαν αρχίσει εργασίες και μέσα στον ναό από ειδικούς συντηρητές για να καθαρίσουν και να συντηρήσουν τις εικόνες και τις τοιχογραφίες(πολλές από αυτές είναι καλυμμένες με ένα πανί με σιλικόνη), δυστυχώς όμως λόγω έλλειψης κονδυλίων έχουν σταματήσει.
Τα σημάδια του χρόνου και της υγρασίας είναι εμφανή στους τοίχους, καθώς αρκετές τοιχογραφίες έχουν αρχίσει να καταρρέουν.
Μέσα στο καλοκαίρι θα ήθελα να ξαναεπισκεφτώ το μαναστήρι, οπότε αν θα θέλατε κι εσείς μπορούμε να οργανώσουμε μια τσάρκα προς τα εκεί.Και καλύτερα θα ήταν να πάμε απόγευμα, γιατί τα πρωινά είναι απασχολημένοι με τις εργασίες που γίνονται.

Μπράβο GreenEyes για την τσάρκα σου...
Από πότε πας εσύ μόνη σου τσάρκες και δεν μας λες;;; Ε;;;;
Γιατί όχι να πάμε σύντομα.
Δες πότε σε βολεύει εσένα και εμείς θα το παλέψουμε...

Σε προχθεσινή μας περιήγηση διαπιστώσαμε πως πράγματι το μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου έχει αναστηλωθεί πλήρως.
Αποφασίσαμε να μην ταράξουμε την ηρεμία των μοναχών και γι'αυτό δεν μπήκαμε μέσα, ούτε και βγάλαμε φωτογραφίες. Εξωτερικά τουλάχιστον, ο χώρος δεν έχει καμία σχέση με το πως ήταν 2-3 χρόνια πριν, πλέον μιλάμε για ένα κατοικημένο μοναστήρι με τα όλα του.
Τα γράφω έτσι για την ιστορία δηλαδή, κάνω update για όσους πιθανούς προσκυνητές αναζητούν πληροφορίες από εδώ μέσα...


υγ μιας που μιλάμε για την πρώτη εξόρμηση, οσονούπω η cyberότσαρκα κλέινει τα 5 της χρόνια!