Η θησαυροθηρία στην Ελλάδα είναι ένα μεγάλο ζήτημα.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί που τις προηγούμενες κυρίως δεκαετίες, κυνήγησαν το όνειρο της ανεύρεσης ενός θησαυρού, χάνοντας ολόκληρες περιουσίες πολλές φορές, στο βωμό της μάταιης αναζήτησης.
Άλλοι το κάνουν απλά για χόμπι, δραπετεύοντας για λίγο από την καθημερινότητά τους, άλλοι έχουν θέσει ως στόχο ζωής να ανακαλύψουν έναν θησαυρό για να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα, εύκολα και γρήγορα, κι άλλοι το έχουν σαν «επάγγελμα» καθώς από την θησαυροθηρία έχουν περάσει στην αρχαιοκαπηλεία...
Πολλοί χρυσοθήρες όμως προκειμένου να φτάσουν στο τέλος της έρευνάς τους, προβαίνουν σε καταστροφές μνημείων. Γνωστότερη περίπτωση είναι ίσως οι βραχογραφίες του Παγγαίου, που αν και κατά τους μελετητές απεικονίζουν θρησκευτικές παραστάσεις, πολλοί τις θεωρούν ως σημάδια για την επίλυση του γρίφου που θα τους οδηγήσει στο θησαυρό και τις καταστρέφουν, ώστε να μην τις βρουν άλλοι, με τον ίδιο στόχο.

Αφορμή για την παρούσα δημοσίευση, μου έδωσε η επίσκεψή μας σε μια παλιά εκκλησία του νομού μας, όπου διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι, τις καταστροφές που έχουν υποστεί οι αγιογραφίες στο εσωτερικό της, προκειμένου να αποκαλυφθούν εντοιχισμένα πήλινα αγγεία, που βρίσκονται ακριβώς πίσω από τις τοιχογραφίες (εννοείται ότι τα βρήκαμε σπασμένα). Η πρώτη σκέψη που θα έκανε ο καθένας είναι ότι για να μπουν τα πήλινα αυτά αγγεία στις συγκεκριμένες θέσεις κάτι πολύτιμο θα περιείχαν... Και δεν θα ήταν εκτός πραγματικότητας, οπότε η χρήση σφυριού, μάλλον θα ήταν κάτι το αναμενόμενο από όλους, όπως προφανώς έγινε κι από αυτούς που τα «αποκάλυψαν».


Υπάρχει όμως και η άποψη ότι σε πολλούς ναούς, χρησιμοποιούσαν τα αγγεία αυτά μέσα στους τοίχους, για την βελτίωση της ακουστικής του χώρου.
Ποια η αλήθεια και ποιο το ψέμα, μικρή σημασία έχει εδώ μέσα...
Κι εγώ αν ανακάλυπτα ότι κάπου υπάρχουν εντοιχισμένα κιούπια, το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόμουνα θα ήταν, ότι κάποιος το έχωσε εκεί μέσα για να κρύψει κάτι πολύτιμο και μάλλον θα ένοιωθα και τυχερός που το αντελήφθην...
Αν θα ξήλωνα την αγιογραφία όμως είναι άλλο θέμα καθώς η ίδια δουλειά θα μπορούσε να γίνει και από την πίσω πλευρά του τοίχου, που δεν είναι αγιογραφημένη, χωρίς να καταστραφεί η εικόνα (λολ!).
Καλώς ή κακώς όμως, το φτωχό μας το μυαλό δεν φτάνει μέχρις εκεί, ώστε να φτάσουμε στο σημείο να κυνηγάμε κι εμείς το παραμύθι και είναι λίγο περίεργη η αίσθηση του να βρίσκεσαι σε κάποιο ερειπωμένο χωριό, να ζωντανεύει λίγο και με την δική σου παρουσία, να κάνεις απλές ερωτήσεις στους ελάχιστους χωρικούς που μένουν ακόμα εκεί, σε πείσμα των υπολοίπων που έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους, για το που θα βρεις κάτι απλώς και μόνο για να πας να το δεις και να σε κοιτάνε λες κι έχεις κολλημένο στο μέτωπό σου, το μήνυμα "Ψάχνω για λίρες αλλά δε στο λέω".
Τέλος πάντων, η καχυποψία στις μέρες μας ίσως είναι και προτέρημα και πιθανώς να προλαμβάνει κάποιες καταστάσεις, ανάλογα την περίσταση.
Ξέφυγα όμως για μία ακόμη φορά από το θέμα κι επανέρχομαι για το κλείσιμο...

Η πολιτιστική μας κληρονομιά είναι η παρακαταθήκη για το μέλλον και η ζωντανή ιστορία μας. Αν θέλουμε να πούμε ότι κάτι κάναμε, ας κοιτάξουμε τουλάχιστον να την προστατεύουμε όσο μπορούμε, με ή χωρίς λίρες...
Σε καλή μεριά πάντως...

ΥΓ (άσχετο, μπορεί και σχετικό). Και σε υπόγεια σκοτεινά θα βρω σημάδι...
Κάτι μου κρύβεις...
Κι αν θες στις στράτες που θα παίρνεις, σημάδια να βρεις, να βάλεις για το γυρισμό...

Υπάρχουν κι άλλου είδους σημάδια. Όχι μόνον αυτά που οδηγούν σε θησαυρούς που γυαλίζουν... Πολλά από αυτά βρίσκονται κρυμμένα, εντός του τελευταίου δίσκου του Bill Karras, που μας δείχνουνε ότι καταβάθος, όλοι σκυλόπουλα είμαστε...
Έτσι, έτσι...

Πως θυμήθηκα το θέμα; Είδα την "Ψυχή Βαθιά" του Βούλγαρη που μία σκηνή εκτυλίσσεται στα κοιμητήρια της Χαλάρας, όπου διακρίθηκε λιγάκι και το σπάσιμο της αγιογραφίας.
Τσούκα, Αγία Άννα...
Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μάθαινα ότι στην τοποθεσία γίνονται σεμινάρια θησαυροθηρίας. Δεν λέμε κάτι καινούριο, το ξέρω. Ο garavelas όμως όταν άνοιξε το θέμα αυτό δεν είχε δει ακόμη τις λεηλασίες στην Τσούκα. Που να φανταστεί ότι θα υπήρχαν τυχοδιώκτες που θα έκαναν αυτούς που έσπασαν τις αγιογραφίες στην Χαλάρα να νιώσουν πιτσιρικάδες!
Κατέβασαν στο σπήλαιο σκαπτικά, μπαλαντέζες, καροτσάκια, σχοινιά, κουβάδες...
Ρήμαξαν εντός και εκτός σπηλαίου. Και μπορεί να πήραν ένα "YO" από την θησαυροθηρική κοινότητα των ελλήνων μιας που το εγχείρημα τους ήταν πραγματικά τεράστιο αλλά από εμάς παίρνουν ένα ωραίο ανέβασμα των κατορθωμάτων τους στο ίντερνετ!


ΑΑ! Και σαν μην έφταναν όλα αυτά όταν πήγαμε να εξερευνήσουμε την σπηλιά δημιουργήθηκε ολόκληρο μποτιλιάρισμα έξω από το μοναστήρι καθώς ήρθαν να μας παρακολουθήσουν και να μας αποθαρρύνουν νομίζοντας ότι ο στόχος μας είναι οι λίρες... "Τις πήραν άλλοι.."

Μπορεί (ανάλογα την διάθεση) σύντομα να παρουσιάσουμε περισσότερα επάνω στο θέμα αλλά αυτήν την φορά όχι στο φόρουμ.

Ξέθαψα από το αρχείο της σελίδας μία φωτογραφία που δεν είχε δημοσιευθεί μέχρι σήμερα διότι θα μπει στο άρθρο που θα ετοιμάσει ο toulias για τα ίχνη της θησαυροθηρίας που έχουμε εντοπίσει στις τσάρκες μας και τα αξιοπερίεργα που συναντήσαμε αυτά τα τέσσερα χρόνια που κυνηγάμε μανιωδώς τον Πέτρο και την παρέα του.
Μπορεί κάποιοι από τους κυνηγούς του ονείρου και της περιπέτειας να είναι ανορθόγραφοι, τουλάχιστον όμως έχουνε χιούμορ...


Τα απομεινάρια που βρήκαμε στη σπηλιά της Τσούκας και που μία γεύση πήρατε από την φωτό στο ποστάκι του αρχηγού, οπωσδήποτε θα κέρδιζαν όσκαρ σε διαγωνισμό θησαυροθηρίας.
Τελευταίο σημάδι που ανακαλύψαμε ήταν μία τρύπα διαστάσεων περίπου μισού τετραγωνικού μέτρου, εμφανώς ανοιγμένη με σκαπτικό εργαλείο, κοντά στα ερείπια του Αγίου Δημητρίου των Σπηλαίων σε μία περιοχή που ακόμα κι ο διάολος θα έχανε τη μάνα του.

Έχουμε μαζέψει αρκετές εικόνες από διάφορες τοποθεσίες και το θέμα που θα ετοιμάσουμε θα είναι διαφορετικό σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα καθώς πέρα από τις σοβαρές πτυχές, η αναζήτηση ενός θησαυρού έχει και την χιουμοριστική της πλευρά.
Μπράβο λοιπόν και πάλι στον toulia για το θέμα που θα μας ετοιμάσει.

ΥΓ. Το ενδεχόμενο οι θησαυροθήρες που σηματοδότησαν με σπρέι το σημείο όπου βρίσκεται κρυμμένος ο θησαυρός της παραπάνω φωτογραφίας (ξέχασαν να βάλουν τα βελάκια που αναβοσβήνουν), να έψαχναν για ποντιακές ή κρητικές λύρες με σκοπό να στήσουν τρικούβερτο γλέντι πάνω στο βουνό, όπου περισυνελλέγει η φωτογραφία, με τη συμμετοχή Πέτρου, Παύλου, Αράπη, Κωστάκη και λοιπών συγγενών, εξετάζεται ως εξαιρετικά πιθανό...

Όπως ξέρετε η cyberότσαρκα πάντα αγκάλιαζε με άγαπη και στήριζε τους νέους καλλιτέχνες. Γι'αυτό ακούστε σας παρακαλώ ένα τραγούδι από ένα νέο κορίτσι (η ηλικία της είναι ένα θέμα που αφορά την επιστήμη μιας που ακόμα οι ειδικοί προσπαθούν να την χρονολογήσουν) στο χώρο:



"Aν είσαι και αν δεν είσαι του Γράμμου η κορφή
του Γράμμου η κορφή οοοοο οοοοο οοοοοοοο
εγώ θα σε σκάψω κι ας κάμω φυλακή οοοο οοοο οοο
Τα ριάλια, ριάλια, ριάλια τα σελίνια μονά και διπλά
τα μονόλιρα πεντόλιρα και πού 'ντα
το αλάνι τώρα τα'χει στη πούγγα οοοο οοοο οοοο"

Αυτό είναι το χιτ του καλοκαιριού! Και για όσους το έχουν απορία, ορίστε μία φωτογραφία τραβηγμένη από την κορυφή του Γράμμου στα 2.520 μέτρα... Οι τρύπες βρίσκονται μόλις 5 μέτρα παραπέρα.

Τι να πεις...
Δεν το πιστεύω αυτό που βλέπω!
Δεν χαλάς την εικόνα ετσι..

Ευχαριστώ πολύ.